Plomma i egget

Traff ein tidligare kollega av meg for nåken daga sio. Med ein god kommentar: Du ser strålande ut!

Ja, tenkte eg, da har skjedd mykje sio sist eg traff ho. 

På den tida gjekk eg på jobb for eg måtte, enten jobba eg helg eller så jobba Ove helg, eg var heime,han var på jobb, eg var på jobb, han var heime. Langt nede i berg- ogdalbana heita da vel så kjent.  

Me har vel alle vært der, der me tenke at alle har da så mykje bedre enn seg sjøl? 

Eg kan i dag sei at eg har da som plomma i egget. Klart eg har utfordringar som alle andre har i kverdagen, kabelen om å levra og henta unga, ken kan væra barnevakt når eg skulle ha vært på to møter samtidig når Ove e på jobb.

Men eg lika utfordringane bedre enn før, eg trives bedre enn før. 

Eg har ein jobb (verv) eg digge, eg får jobba med da eg alltid har villa jobba med.

 Dei fleste som kjenne meg, veit at eg e ei pappajenta, og har alltid synes at da han har jobba med har vore utrulig spennande. 

No har eg fått muligheten til å jobba med da sjøl, ikkje akkurat i samme spor som han, men fotspora eg gått før meg.